Dealer antyków Edward Hurst stworzył przestrzeń „piękna i uczciwości” w swoim domu w Dorset

Edward Hurst miał w swojej karierze wiele sklepów i salonów sprzedaży, zaczynając od jednego w Nettlebed w hrabstwie Oxfordshire, które, jak mówi, „było dokładnie tym, czego można oczekiwać od sklepu z antykami w latach osiemdziesiątych”. 

Następnie przeniósł się do kamienicy z końca XVII wieku w Salisbury z „wspaniałymi szerokimi deskami podłogowymi i pomalowanymi boazeriami”, gdzie on i jego żona Jane mieszkali nad sklepem. Po tym nastąpiła przebudowana szopa z lat sześćdziesiątych na obrzeżach Salisbury, która wciąż zawierała stare skrzynie z bateriami, kiedy podnosił klucze. Ale w zeszłym roku przeniósł swój „sklep” – nie lubi nazywać go galerią – w domu w dawnym spichlerzu, który stał się mleczarnią w najgłębszym, najbardziej wiejskim Dorset.

Ten częściowo opuszczony, z „basenem z wodą” na parterze, budynek gospodarstwa z 1830 r. Zapewniał środki do stworzenia przestrzeni, jaką Edward przewidział od chwili otwarcia swojego pierwszego sklepu w wieku 19 lat. Była to okazja nie tylko do rozpoczęcia od zera, ale także do dramatu, z jego dużymi pokojami i strzelistym sufitem o podwójnej wysokości na jednym końcu. „Ekscytujące było umieszczanie kawałków w różnych przestrzeniach i sprawdzanie ich działania” – zastanawia się.

Edward jest jednym z wybitnych sprzedawców antyków tego pokolenia, z godnym pozazdroszczenia okiem, nieomylnym smakiem i instynktownym talentem do znajdowania tego, co niezwykłe i piękne. Jak zauważa: „Dawno minęły czasy, kiedy ludzie kupowali antyki, aby stworzyć quasi-XVIII-wieczne wnętrza z niewielkim szacunkiem dla indywidualności lub rzadkości”. Edward umieszcza swoje serce, duszę i intelektualny rygor w wybieraniu kawałków – w znalezieniu musi być dreszczyk emocji. Opisując siebie jako przesiewacza, może przyjrzeć się 1000 gruzińskich krzeseł i nie kupić. „Gdy tylko coś widzę, wiem, czy tego chcę” – mówi. Projektowanie jest tak samo ważne jak jakość. Podobnie jak romans. Mówi o trzymaniu rzeczy w rękach jako młody chłopiec i wymyślaniu dla nich historii. Oryginalna płyta lustrzana jest szczególnie kusząca: „Pomyśleć, że ktoś patrzył na ich odbicie w tym samym lustrze 300 lat temu”. Jego kryteria z wiekiem stały się bardziej rygorystyczne: „Cały czas staram się kupować coraz lepiej”.

Antyki są we krwi. Zainteresowaniem jego ojca była horologia i zbierał angielskie zegary, zabierając Edwarda ze sobą na sprzedaż i sklepy ze śmieciami od najmłodszych lat. Zaczął kupować, gdy miał osiem lat, i zajmował się takimi rzeczami, jak srebrne łyżeczki do herbaty i czajniki z herbatą, będąc jeszcze w szkole. To pasja, którą przekazał swojemu synowi Tomowi, teraz 18-latkowi (który pojawi się w numerze w przyszłym miesiącu). Edward zawsze był świadomy tego, jak wyglądały rzeczy. W wieku pięciu lub sześciu lat wysadził domy, nie podobało mu się, że w jego umyśle „umysłowo je usuwa”.

W ciągu ostatnich 15 lat jego praca doprowadziła go do królestwa wystroju wnętrz, choć nie chce być nazywany dekoratorem. Dla niego chodzi o „budowanie pomieszczeń”: znajdowanie mebli, dywanów, tkanin i przedmiotów, które mają historyczny rezonans i gong. Jednym z jego pierwszych zadań była praca w Hatfield House w Hertfordshire, gdzie skromnie odnosi się do swojej pracy jako „szczypanie”. Mówi o tym, jak o „uroczej grze lub układance, bawiąc się istniejącymi kolekcjami klienta”. Kiedy opowiada mi o swoim obecnym projekcie, willi Regency w Dorset, opisuje to, co robi, „przywracając domy do tego, czym powinny być – wygodne i szczęśliwe”. Inni klienci to: Claudia Rothermere w Ferne Park w Wiltshire; Evgeny Lebedev w Stud House na terenie Hampton Court; Jasper Conran w Ven House w Somerset, a następnie Wardour Castle w Wiltshire; i Shaftesburys w St Giles House w Dorset. Wszystko to było ekscytującą współpracą zarówno dla Edwarda, jak i jego klientów, i przyniosło niezwykłe rezultaty.

W transformacji swojej własnej przestrzeni Edward był równie wrażliwy i pomysłowy. Wiele prac obejmowało „czyszczenie i szorowanie, wyrzucanie odchodów szczurów”. Okablowanie jest montowane na powierzchni i obudowane w ocynkowanej szynie, aby nie zakłócać integralności ścian. Na dole kilka mniejszych pomieszczeń prowadzi do największej przestrzeni, gdzie można spojrzeć przez legary podłogi ponad odsłonięte belki stropu. Na piętrze jego biuro – minimalistyczna przestrzeń z czterometrowym stołem kuchennym na początku XIX wieku – jako biurko – spogląda w dół na pokój poniżej, gdzie nowa podłoga, wykonana z odzyskanych desek rusztowań, kończy się dwie trzecie, tworząc dramatyczny efekt mezzanine. Murowane ściany pozostawiono, gdy je znalazł, warstwy zwietrzałej farby tworzyły ciepło i patynę.

Edward mówi, że różne przestrzenie nadają się do różnych części: „Pokój o podwójnej wysokości wymaga kawałków z siłą; pasuje raczej do baroku niż do neoklasycyzmu ”. Mniejsza, bielona przestrzeń obok jest bardziej podobna do galerii. Kiedy odwiedzamy, mieści on między innymi imponujący – i nieco ekscentryczny – regenodalny brązowy, złocony, faux-porfirowy tapczan krokodylowy. Na piętrze znajduje się pokój, który określa jako „bardzo nowe terytorium”, z odzyskanymi deskami sosnowymi używanymi jako boazeria. „Rzeczy tam działają, o których nigdy bym nie pomyślał” – mówi, odnosząc się do wielkiego i imponującego rzeźbionego mahoniowego stolika regencyjnego z rzeźbionymi nogami na tylnej ścianie.

Pod koniec mojej wizyty Edward mówi: „Mam nadzieję, że to mój ostatni ruch; to przestrzeń, w której jestem najszczęśliwsza. Brzęczę pięknem i integralnością tego, co stworzył zarówno w swoim „sklepie”, jak iw domu, po drugiej stronie farmy, i pragnąc mieć projekt – i budżet – na współpracę z Edwardem. 

Share: